مدتهاست که عادت کردیم تیتر اخبار رو بخونیم و خیلی راحت از کنارش عبور کنیم. به مثال زیر توجه کنید:
یکشنبه 15 اردیبهشت 1387
1- سهل انگاری، قایقران لرستانی را به کام مرگ فرستاد
2- شهرداری 30 میلیارد ریال به لبنان کمک میکند
تمام این دو خبر رو میشه تو این دو عبارت خلاصه کرد:
«مرضیه باباعباسی» قایقران 36 ساله استان لرستان و مادر 3 فرزند به علت خرابی دستگاه شوک الکتریکی درمانگاه آزادی جان سپرد.
و
خسرو دانشجو سخنگوي شوراي شهر تهران گفت: كمك به شيعيان در لبنان جزو وظايف ماست و بايد با حفظ ظرايفي اين همكاري را داشته باشيم.
در ضمن کافیه چند دقیقه جستجو کنید تا ببینید قیمت تجهیزات شوک الکتریکی که بصورت اورژانسی قابل استفاده است بین 750 تا 1200 دلاره.
حالا چرا هزینه نکردن چند هزار دلار برای تجهیزات اورژانس شیعیان ایران جز وظایف ما نیست و چرا به همین سادگی سه کودک ایرانی یتیم میشوند و یک جوان ورزشکار از دست میرود؟
سوال ساده ایه که جوابش، جواب تمام بدبختیهای امروز ایران و ایرانیه.
وقتی توجه اصلی یک دولت از کمک به مردمش تبدیل میشه به حفظ اسلام…. خوب این چیزا طبیعیه دیگه…
مسئله اینجاست که «ما» بخشی از مسئله دولت نیستیم.