اما پایان آن هم آموختنی است! اینکه چطور با مرگ یزید، عمود ظلم شکست و مزدوران و عمال گردنکشش جان سالم از مهلکه به در نبرند و در آتش خشم و انتقام سوختند. 

کمی واقع بین باشیم. با افزایش ناگهانی قیمت نفت و محصولات آن و همچنین ناآرامی ها و جنایت های قذافی در لیبی، توجه جامعه جهانی از ایران دور شده است. اصولا غرب در این شرایط ترجیح میدهد که کشورهای نفت خیز آرامش و ثبات هر چند تحت دیکتاتوری داشته باشند تا بیش از این اقتصاد جهانی تهدید نشود. خارج شدن از زیر فشار جهانی قدرت مانور داخلی حکومت را بسیار بالا می برد. عذرخواهی رسمی از اسپاتیا و آزادی خبرنگاران آلمانی در حاشیه اتفاقات اخیر، دو نمونه از برخورد با مستبدان عالم! در شرایط نا آرام داخلی بود.

با توجه به این وقایع، اگر بصورت جدی پیگیر آزادی سران جنبش سبز نباشیم و فشار داخلی را هم اکنون بالا نبریم، خیزش مدنی اخیر در طولانی مدت به نفع حکومت خواهد بود و با بی خبری از سران جنبش، تاثیرپذیری فراخوان و حرکتهای آینده کاهش خواهد یافت.

حکومت باید رسما اعلام کند که آیا توانایی حفظ امنیت سران جنبش را در برابر عوامل خودسر و یا بیگانه دارد یا خیر. در اینصورت بهانه ای برای فرار از عواقب هر نوع رفتار ناجوانمردانه باقی نخواهد ماند.

براستی پشتیبانی و حمایت معنوی دیگر کافی نیست و حضور فیزیکی تک تکمان ضروری است. اگر آزادی و عدالت را حق خود می دانیم، باید آنرا بستانیم و وظیفه داریم به اندازه سهممان در بدست آوردنش بکوشیم و هزینه کنیم.

پی نوشت:

بارها گفته شده ولی گفتن دوباره آن خالی از لطف نیست. با توجه به آمار سالانه 20000 کشته تصادفات جاده ای در ایران (متوسط 50 تا 60 نفر در روز)، شانس کشته شدن در سفری جاده ای چند ده برابر شرکت در تجمعات چند میلیونی اعتراضی است. پس بیهوده ترس به دل راه ندهیم.

در مورد شهید دوم، محمد مختاری، هم مذایقه نکردند و با حضور در مقابل منزلش و تشییع پیکرش بر دستان جنایتکارشان، به فریاد و شعار علیه سران مخالفین می پردازند.

اما پیام این برخوردهای نو به جوانان از جان گذشته سبز؛ که بدانید هزینه مخالفت با حکومت اسلامی دیگر تنها با کهریزک و اوین و شکنجه و نثار جان پرداخت نمی شود. از جسم بی جانتان گرفته تا آبرو و شرف و خانواده تان در گرو ماست! با انگ بسیجی تشییع تان که می کنیم هیچ، تهمت جاسوسی و خبر چینی و دستگیری اعضا خانواده هم به ضورت حساب تلاش برای رسیدن به آزادی اضافه شده است. پس قبل از آمدن به خیابان برای اعتراض کمی بیاندیشید. به علاوه، تذکر دوباره به خانواده ها که مراقب فرزندان خود باشید!

اما زهی خیال باطل و بدا به حال طراحان طرح که جرم جدیدی به پرونده سنگینشان برای محاکمه در فردای پیروزی سبز افزودند.

پی نوشت:

1- جالب اینجاست که به نظر میرسد به قدری به اجرای ظریف این سناریو دقت دارند که با زیر پا گذاشتن تمام ادعاهای گذشته مبنی بر مطبوعاتی بودن صرف حسین شریعتمداری، خود او در نقش واقعی اش به عنوان یک مامور اطلاعاتی رده اول و مطلع از پرسنل تحت امر، بر صفحه تلویزیون ظاهر می شود.

2- احتمالا مرحله بعدی، استفاده از تاکتیکهای اسراییلی برای ویران کردن خانه شهدا با بولدزر است.

3- این تحلیل صرفا به جنبه های جدید برخورد می پردازد. استفاه تبلیغاتی از پروژه شهید سازی (این اصطلاح خودشان است) و بهانه تراشیدن برای دستگیری سران سبز تازگی ندارد.

بترسید از آن روز که نه ایران مصر است و نه ایرانی مصری. اگر مردم جان به لب رسیده مصر به مبارک و دار و دسته اش آسان گرفتند، شما خیال واهی نکنید. از کینه و انتقام این ملت رهایی نخواهید یافت. خیلی دور نروید، همین انقلاب اسلامی و مشروطه را مرور کنید و ببینید چه بر سر نوچه های جیره خور آمد تا گوشه ای از فردای خود ساخته خود را لمس کنید.

گمان مبرید که در پناه معدن ولایتتان با دلارهای نفتی میتوانید بگریزید، خیر. اطمینان داشته باشید که هواپیماهای آماده فرار به سوریه و جنوب لبنان جایی برای شما و خانواده هایتان ندارد. آنوقت است که شما میمانید و این ملت از بند رها شده. آن روز دیگر اثری از این سادگی و لطافتی که در چهره این جوانان سبز می بینید نیست. خشم است و خون است و انتقام.



برای آگاهی از مضحک بودن این آمار کافی است چند دقیقه در خبرها جستجو کنید.

چندی پیش، ارگان سازمان ملی جوانان با انتشار آمار تکان دهنده ای از وضعيت اعتياد در ايران اعلام کرده بود:  یک ميليون نفر از معتادان به مواد مخدر زير 19 سال سن دارند و سن اعتياد در کشور به 13 سال رسيده است.

در جایی دیگر فریبرز فرشاد، دبير انجمن علمی داروسازان ايران به خبرگزاری مهر گفته بود: متوسط زمان دسترسی به مواد مخدر در ايران 30 تا 40 دقيقه است. براساس آمارهای رسمی حدود 3 ميليون معتاد در کشور وجود دارند که با در نظر گرفتن اعضا چهار نفره برای هر خانواده و به صورت نسبی می توان ادعا کرد که حدود 12 ميليون نفر از مردم ايران همه روزه به گونه ای درگير بحران خانمان سوز اعتياد هستند. (البته سخنان وی با پاسخ کاملا منطقی!  فرمانده نيروي انتظامي و رييس ستاد مبارزه با مواد مخدر روبرو شد که گفته بود: زمان دسترسي معتاد به مواد مخدر چه اهميتي دارد که بخواهيم راجع به آن صحبت کنيم؟ )

یا مدیر اجرایی انسیتو پارس اعلام کرده بود: بيش از ۳ ميليون معتاد به مواد مخدر وجود دارد که يا مبتلا به بیماری ايدز هستند و اگر نباشند همواره در معرض خطر ابتلا به اين بيماری قرار دارند.

جالب اینجاست که آمار دروغ ارایه شده توسط احمدی نژاد با آمار ارایه شده از سوی بالاترین مرجع مسوول مواد مخدر در ایران یعنی ستاد مبارزه با مواد مخدر نیز در تضاد است. اسماعیل احمدی مقدم، دبیر کل ستاد مبارزه با مواد مخدر، سال قبل در گفتگو با تلویزیون الجزیره اعلام کرده بود: آمار دقیقی از معتادان در دست ندارد اما بر اساس آمار تخمینی حدود 2 میلیون معتاد در ایران وجود دارد و محمد رضا جهانی، جانشین دبیرکل ستاد مبارزه با مواد مخدر گفته بود: قرار است بیش از 800 هزار معتاد به تریاک نیز تا پایان سال 86 تحت پوشش توزیع شربت تریاک قرار بگیرند.

قسمت تاسف بار این آمار غلط این است که در حضور خبرنگاران و رسانه های مختلف بیان می شود و خبرنگارانی که بی شک از دروغ بودن این آمار مطلعند نه تنها در همان جلسه پرسش و پاسخ به وظیفه رسانه ای و حرفه ای خود عمل نمی کنند و پیگیر موضوع نمیشوند بلکه  از صحبت درباره آن (حتی به صورت تلویحی) در خبرگزاریها و روزنامه های خود ابا دارند.

و اما بخش فاجعه آمیز درباره آمار غلط این است که نه تنها در این مورد بلکه در موارد بسیار و مهم معیشتی و اجتماعی توسط بالاترین مقام اجرایی کشور ارایه می شود و هیچ گونه عکس العملی درباره آن در میان اینهمه مسوول و مدعی صورت نمیگیرد.

نوشته شده در جامعه, رسانه Tagged: مواد مخدر, آمار, ايدز, احمدی مقدم, احمدی نژاد, اعتیاد, رسانه, سازمان ملی جوانان ]]> http://emroozema.wordpress.com/2008/09/19/drug/feed/ 6 emroozma http://emroozema.wordpress.com/2008/08/04/mehrnahad/ http://emroozema.wordpress.com/2008/08/04/mehrnahad/#comments Mon, 04 Aug 2008 21:52:32 +0000 emroozma http://emroozema.wordpress.com/?p=83 به خواندن ادامه دهید →]]>

این هم از امروز دیگری از ما. براستی چه شده است این حکومت را و چه شده است این مردم را؟

وقاحت تا چه حد که فعالی مدنی، جوانی 29 ساله را زندانی و شکنجه میکنند(1) ، بدون حضور هيات منصفه، وکيل و خانواده اش به اعدام محکومش می کنند و براحتی و با نام تروریست، یعقوب -م فرزند علم خان(2)،  اعدامش می کنند.

لعنت به این جند الله و پژاک که اینگونه به جمهوری اسلامی خدمت می کنند. چرا این حکومت گران نمیفهمند که چاره کردستان و بلوچستان اعدام نیست که اگر بود سالها پیش فریادشان خاموش می شد. مگر این جوان چه کرده بود و چه گفته بود که تقاصش طناب دار بود؟

اگر حق با شما بود چرا بدون شکنجه و در دادگاه علنی و با حضور وکیل و خبرنگار و مردم محاکمه اش نکردید و اگر حق با شما نبود چرا نمی ترسید و درس نمیگیرید از تاریخ قاتلان و سفاکان؟

این قطار جنایات ایشان است که گویی دیگر ترمز ندارد. یعقوب مهرنهاد که پرپر شد. در هیاهوی عزایش فرزاد کمانگر را فراموش نکنیم.

تلاشی بکنیم قبل از اینکه  کمسیون عفو استان کردستان همانند همتای بلوچستانی اش (2)، فرزاد کمانگر را شایسته عفو نداند.

————————————————————————————–

(1) خانواده آقای مهر نهاد گفته بودند که در يکی از ملاقات هايشان با او، آثار شکنجه بر سر و صورت و بدن فرزندشان آشکار بوده و وی به شدت دچار کاهش وزن شده بود. نقل از رادیوفردا

(2) متن خبر از ایسنا

* مصاحبه کامل را می توانید اینجا مشاهده کنید

منبع: عکسهای هفتگی msnbc